menu
Patiëntverhaal

Hoe Arthur een ernstig ongeluk overleefde

      

“Het was alsof ik een aanrijding had met een ambulance” vertelt Arthur met een vleugje droge humor. Dat is verbazingwekkend, want het ongeluk dat hij écht heeft gehad, gaat je niet in de koude kleren zitten. Tot op de dag van vandaag draagt hij de gevolgen ervan met zich mee.

    

Tien levens per jaar

Het was een wintersportvakantie als alle andere. Arthur - een ervaren snowboarder - zweeft met duizelingwekkende vaart over de sneeuwlaag. Dan verschijnt er vanuit het niets een sneeuwscooter op de piste. Arthur ziet ‘m te laat. Hij knalt ongenadig hard tegen een machine die jaarlijks zo’n tien levens eist op de skipiste. Hij kan het gelukkig nog navertellen.

"Er zat ook een scheur in mijn beenslagader"

“Mijn been was op verschillende plekken gebroken. Gelukkig zat er op de sneeuwscooter een hulpverlener die meteen doorhad dat het niet goed was. Mijn been begon op te zwellen en te verkleuren. De hulpverlener zorgde ervoor dat ik direct door een helikopter van de piste werd gehaald. Ik was dood aan het bloeden. Door de klap was niet alleen mijn been gebroken, maar zat er ook een scheur in mijn beenslagader. In het ziekenhuis werd ik daarom gelijk naar de operatiekamer gebracht. Daar kreeg ik een bloedtransfusie en hebben de artsen mijn slagader weer dicht gemaakt. En natuurlijk de breuken in mijn been recht gezet.”

        

Donorbloed redde zijn leven

De artsen redden zijn leven door hem donorbloed te geven. Maar de eerste paar weken in het ziekenhuis had Arthur geen tijd om daarbij stil te staan. Daarna heeft hij zo’n vier maanden zwaar moeten revalideren. In die periode heeft hij veel tijd gehad om dankbaar te zijn. “Ik wilde heel graag iets terug doen door bloed te geven. Helaas mag je geen bloed geven als je een bloedtransfusie hebt gekregen. Maar ik ben wel ontzettend dankbaar voor het bloed dat mijn leven heeft gered.”

        

Leven met volle teugen

Nu, vier jaar later, kan Arthur weer met volle teugen van het leven genieten. “Gelukkig is Nederland een fietsland, want fietsen gaat makkelijker dan lopen” zegt hij met een knipoog. Arthur leeft in dankbaarheid naar de bloeddonors die zijn leven gered hebben en ziet de toekomst positief. Ondanks dat lopen niet altijd even makkelijk gaat. Zo is hij nog niet zo lang geleden naar Indonesië gereisd voor een jungletour. En afgelopen winter is hij – voor het eerst sinds zijn ongeluk – de skipiste weer opgegaan. “En dat ging heel erg goed.”

Ook interessant

6 tips van donors over sport en doneren

Jij bent een goed mens

Mag ik noten eten voorafgaand aan een donatie?