menu
Patiëntverhaal

“In het begin vond ik het spannend”

      

Glenn (28) begon in 2013 vol energie aan zijn master Biomedical Engineering aan de TU Delft, toen zijn wereld volledig op z’n kop werd gezet. Hij kreeg lymfeklierkanker. Maar dankzij veel zakken bloed en een stamceltransplantatie kan hij zijn studie nu weer oppakken. Over hooguit anderhalf jaar wil hij afstuderen. Hij vertelt graag aan jou hoe blij hij met jouw gift is.

“Ik was vanaf mijn 18e zelf ook bloed- en stamceldonor omdat mijn moeder donor was. En omdat ik dacht: stel dat ik het zelf later nodig heb, dan vind ik het toch ook fijn dat er bloed voor me is? Maar over de ontvangers van mijn bloed dacht ik nooit na. Tot ik zelf ziek werd.”

"Mijn bloedaanmaak lag compleet stil"

 

Wat gebeurde er?

“Ik had pijn onderin mijn buik, dat bleek lymfeklierkanker te zijn. Ik was 25 en net begonnen aan mijn master Biomedical Engineering. Opeens stond mijn wereld op zijn kop. Ik kreeg twee chemokuren, die niet genoeg aansloegen. Vervolgens hebben ze me vijf keer vier weken lang heel zware chemo’s gegeven. Die hebben me echt neergemept. Mijn bloedaanmaak lag compleet stil. Ik heb in die tijd heel veel donorbloed nodig gehad. Hoeveel precies weet ik niet meer, ik denk wel twintig zakken.”

  

Merkte je verschil, toen je het bloed kreeg?

“Je voelt het in je lichaam stromen, omdat het iets kouder is dan je eigen bloed. Ik knapte er ook wel van op. Maar ik was in zo’n slechte staat dat ik dat nauwelijks doorhad.”

"Het is vooral een heel bijzonder idee"

 

Hoe is het om bloed van iemand anders te krijgen?

“Het is best een gek idee, als je zo’n zakje rode vloeistof ziet hangen dat in jouw lichaam verdwijnt. In het begin vond ik het spannend, omdat ik wist dat er afstoting zou kunnen optreden in mijn lijf. Dat gebeurde gelukkig niet. Verder vond ik het vooral een heel bijzonder idee, dat iemand anders mij zijn bloed had gegeven.” 

  

Hoe is het nu met je?

“Na de chemokuren heb ik een stamceltransplantatie gekregen. Die is aangeslagen, ik ben nu genezen. Ik heb wel heel weinig energie. Maar ik ben er nog. En ik ben iedereen in het hele traject zó dankbaar. De bloeddonors, de stamceldonor, de mensen van de afname, de mensen die een donormatch zochten, de artsen en verpleegkundigen. Kortom, iedereen die zijn steentje heeft bijgedragen aan mijn genezing.”

Ook interessant

Niet bang voor een naald

Met sirene en zwaailicht

De Architect: groot, bonkig en belangrijk