menu

Daarom!

 

Van moeder op dochter op kleindochter

volgende

“Drie generaties, da’s toch wel bijzonder.”

Bij de familie Habraeken zit donor worden in het bloed. Al drie generaties geven ze het stokje aan elkaar door. “Klopt”, beaamt Lucienne. “Ik ben begonnen om wat voor een ander te betekenen. Maar ook omdat mijn moeder het al deed, vermoed ik. Het lijkt wel een moeder-dochter traditie, want mijn dochter Nikki is nu 18 en die geeft ook al. Mijn andere dochter is 16 en die kan haast niet wachten om er ook mee te beginnen. “Maar”, zegt Annelize: “Mijn zoon is 12 en wil ook al donor worden. Het is dan gewoon een familieding geworden.”
 

     “Als je ziet wat het voor een ander doet, weet je waarom je geeft.”

Zo gewoon als het voor hen is om bloed te geven, zo bijzonder is het voor de mensen die ermee worden geholpen. Iets dat ze zelf van dichtbij hebben meegemaakt. Lucienne: “Onze vader is twee jaar geleden overleden aan kanker en kreeg destijds veel bloedtransfusies. Dan zie je hoe iemand daar van opknapt en dan realiseer je je heel goed waarom je geeft."

“Gewoon blijven geven.”

Jopie heeft zeven jaar geleden moeten stoppen en mist het wel een beetje: “Ik had best door willen gaan hoor. Ik had nooit ergens last van en vond het eigenlijk wel jammer. Het was vaak wel gezellig, een soort van rustpuntje ook.” Nikki is net begonnen en Lucienne en Annelize moeten echt niet aan stoppen denken. Lucienne: ”Zo lang ik gezond ben, blijf ik geven. Ik ben ook 0-, dus vinden ze het altijd heel fijn dat ik kom opdagen. 0- is namelijk een bijzondere bloedgroep en kan altijd aan iedereen gegeven worden, ongeacht de bloedgroep die iemand heeft.”

“Het stelt niets voor, dus waarom zou je het niet doen.”

Jopie: “Ik ging ook altijd trouw, bij elke oproep. Ik zat toch thuis met de meiden en had tijd zat. Ik heb er ook nooit problemen mee gehad. En laten we eerlijk zijn, het stelt ook niets voor dus waarom zou je het niet doen? Annelize valt haar bij: “Het is mooi dat mensen het doen. Nou ja, eigenlijk moet iedereen het gewoon doen. Zelf voel ik me er goed bij en vind het altijd prettig dat je Hb en je bloeddruk even gemeten wordt. Even een gesprekje met een arts, prima toch?”

   

Jopie Habraeken (77), Annelize Melser-Habraeken (47), Lucienne Jankovits-Habraeken (47) en Nikki Habraeken. Drie generaties vrouwelijke bloeddonors uit de omgeving van Rotterdam. De vrouw die ze heeft gevraagd om donor te worden, zit ook in de familie. “Precies!”, zegt Annelize. “Het is mijn schoonzus Annemiek. Ik ken haar al vanaf mijn zestiende, maar doordat ze later wat mijn broer kreeg, werd ze ineens familie. Toen ze bij de bloedbank is gaan werken, heeft ze ons allemaal gevraagd om donor te worden.” “Eigenlijk wel komisch”, zegt Annelize lachend. “Want zelf geeft ze geen bloed omdat ze bang voor naalden is. Maar ja, ze heeft de hele familie aangebracht als donor, dus dat is ook goed, toch?”