menu

Mijn verhaal       

Vaste prik op donderdagavond

volgende

  

“Donor worden? Ik moest er niet aan denken. Aan mijn lijf geen polonaise en geprik. Totdat mijn zus in 2000 leukemie kreeg en ik zag hoeveel bloed ze heeft gehad in die periode. Helaas heeft het haar uiteindelijk niet geholpen en is ze in 2002 overleden. Toen alles achter de rug was, heb ik die afwijzende houding naast me neer gelegd en ben ik bloed gaan geven. Eerst als vol bloeddonor en later als plasmadonor. Inmiddels heb ik al meer dan 100 keer gegeven."

 

Ik vind het oprecht leuk



 

“Ik merk wel dat ik niet alleen sta in de angst die ik ooit had. Ik lobby wel eens zo links en rechts om mensen voor het donorschap te winnen, maar het is lastig om ze mee te krijgen. Ze hebben er toch schrik van terwijl het enorm meevalt. Bij mij is het zelfs helemaal omgedraaid. Ik ga er nu met plezier voor op pad en vind het oprecht leuk. Het is ook altijd gezellig. Even een praatje met de bloedpriksters en 40 minuten ontspannen op de stoel. Elke maand weer. ‘Vaste prik’ op een donderdagavond in Gorinchem. Ook kom ik altijd op de geplande afspraak en maak ik altijd een afspraak voor de volgende maand. Zo hoeven ze niet achter me aan te vissen.”

Kleine moeite, groot gebaar

 

“Ik ben blij dat ik wat kan doen. Het is zo’n kleine moeite om mensen te helpen. Je weet dan wel niet voor wie je het doet, maar wel dat er iemand is die jouw bloed of plasma hard nodig heeft. Trouwens, de check op mijn eigen lichaam vind ik ook wel plezierig. Even je hb en bloeddruk meten en je weet zelf ook weer een beetje waar je staat.”

  

Van bloedstroom naar stromend water

Bram werkt als projectmanager dijkversterking bij Waterschap Rivierenland. Rots in de branding dus als het gaat om het vermijden van natte voeten. Hij houdt met zijn collega’s de dijken op orde. De Waal, Merwede, de Lek, de pittoreske rivier de Linge. Het zijn de blauwe aders van Nederland die in goede banen geleid moeten worden. Momenteel is hij actief op een dijkproject langs de Lek, het traject tussen de molens van Kinderdijk richting het Schoonhovenseveer. Bram: “Daar ligt de dijk op zijn kop en wordt er met grote kranen gewerkt. Er is veel mediabelangstelling voor. Zo is er al een documentaire geweest op NPO 2 - ‘100 jaar droge voeten – waarin aandacht was voor dit project. Filmploegen uit Engeland en Duitsland zijn komen kijken en andere landen zoals Ierland zijn onderweg. We zijn aan alle kanten in het nieuws. Ik ben er blij mee. Het is goed voor de waterbeleving in Nederland, waarbij mensen zich realiseren wat er allemaal bij komt kijken. En dat is niet niks.”

Wat betekent ‘Bloed is leven’ voor jou?

Waarom ben je donor geworden of waarom heb jij als patiënt bloed nodig? Deel jouw verhaal via onze Facebook app