menu

Patientverhaal       

“Van vier naar acht dankzij bloeddonors!”

volgende

  

Je bent als gezin met z’n viertjes, gaat voor een echo naar het ziekenhuis en krijgt dan te horen dat je gezin zich gaat verdubbelen. Ben je dan nog steeds in ‘blijde’ verwachting, of is ‘beduusd’ een beter woord. Het overkwam Anne en Alex Adema uit het Overijsselse Bathmen met hun twee dochters Ymre (8) en Meike (5). Met de komst van de vierling doen ze voortaan ineens alles met z’n achten. Maar zonder bloeddonors waren ze nog steeds met z’n viertjes geweest. En daar moeten ze echt niet aan denken.

 

 Vierling? Dat hebben we eerst maar even weggelachen. 

 

 

 

Hoe snel wisten jullie dat het een vierling was?

Alex “Bij de eerste echo na zeven weken kwam dat al redelijk snel aan het licht. De gynaecoloog was bezig met het echoapparaat en op het scherm van de hart ECG zag ik de hartslag van mijn vrouw, met daarbij ook andere ‘piekjes’. De gynaecoloog ging op zoek en constateerde een drieling. Anne zei gelijk: ‘Nu ga je zeker ook nog vertellen dat er een vierde is’. Nou, die was er. De gynaecoloog viel compleet stil. Net als wij trouwens. ‘En wat nu?’, denk je dan. Onze tactiek in zulke gevallen is het dan maar weg te lachen en er grapjes over te maken. Het was een complete verrassing.”
 

Hoe verliep de zwangerschap?

Alex “De zwangerschap verliep voorspoedig, ondanks dat Anne heel erg moe was. Na 26 weken en zes dagen voelde ze zich een beetje gek en dacht dat er wat aan de hand was. In het ziekenhuis in Deventer bleek dat ze 4-6 cm ontsluiting had. Even paniek. Ze was 27 weken zwanger en dus waren onze kinderen prematuur zoals dat heet. We moesten direct door naar de neonatologie-afdeling van het Wilhelmina Kinderziekenhuis in Utrecht. Daar werd gelijk ruimte gemaakt, want dat hadden we ook wel nodig. Er stonden wel 15 tot 20 mensen voor ons klaar. Per kind een kinderarts, verpleegkundige, narcotiseur, ok-assistenten, een verpleegkundige bij mij, dat telt allemaal bij elkaar lekker aan. Het was er mooi krap met al die mensen. Dezelfde nacht, op 18 september 2014, kwamen onze vier meiden Aukje, Eefke, Hiske en Jinthe met een keizersnee ter wereld om kwart over drie 's nachts."

 

Er stonden in het ziekenhuis wel 15 tot 20 mensen voor ons klaar.

 

 

Moeilijke tijd?

Anne “Ze varieerden in gewicht van 855, 960, 1020 tot 1040 gram. Het was een ontzettend spannende en emotionele tijd. Zo moesten de meisjes warm gehouden worden door de couveuse en onder UV-lampen liggen tegen geelzucht. Twee van hen moesten gelijk aan de beademing en ook kregen ze hersenscans en bloedtransfusies. Het is niet te beschrijven wat dat als ouder met je doet.”

 

Bij die kleintjes is alle ondersteuning van harte welkom.

 

 

Alex is zelf bloeddonor, maar kan vanwege de drukte thuis even niet geven.
Alex “Mijn opa deed het, mijn ouders niet, maar toen ik hoorde dat ze bloedgroep O- altijd goed kunnen gebruiken, heb ik me aangemeld.
Als je dan zo’n bloedzakje ziet dat er bij je kind wordt aangehangen voor een transfusie. Ja, dan weet je wel waar je het voor doet. Het wordt dan heel concreet en komt heel dichtbij."
 

Waarom kregen ze bloedtransfusies?

Alex “Ze hadden alle energie nodig om te groeien. Met een bloedtransfusie hoefden ze daardoor geen energie te gebruiken voor de aanmaak van hun eigen bloed. Een bloedtransfusie is bij prematuren trouwens heel gebruikelijk. Kinderartsen willen ze een zo makkelijk mogelijke start geven, want ze hebben het al moeilijk genoeg. Hun lichaampjes hebben genoeg andere dingen te doen. Dus elke ondersteuning is welkom.”

 

Lekker thuis, na drie maanden ziekenhuis.

 

 

Wanneer kwamen ze thuis?

Anne “De meiden hebben eerst in het WKZ in Utrecht allemaal in de couveuse gelegen. Later zijn ze verplaatst naar het Deventer Ziekenhuis. Dat was al bijna thuis, want dat is voor ons maar een kwartiertje rijden. Daar hebben ze ook nog een week of zeven gelegen. Al met al hebben ze de negen maanden in het ziekenhuis volgemaakt.”

 

Hoe was de komst van de vier kleintjes voor jullie twee dochters?

Alex “De grote meiden hebben we altijd overal bij betrokken. Al vanaf de eerste echo." Anne valt Alex bij: "Ook over de risico’s en of het allemaal wel goed zou gaan. Want ja, gaan ze het allemaal halen, zijn ze allemaal gezond of worden het er minder?"
Alex “Toen ze hoorden dat ze vier zusjes kregen, hebben ze het op weg naar school uitgeschreeuwd van blijdschap. Echt supertrotse grote zussen zijn ze. Daar durf je van te voren niet op te hopen dat ze zo reageren. Het is voor hun een hele aanslag op hun leventje met papa en mama natuurlijk, maar ze stonden naast de couveuse te zingen.”

 

Probeer jij maar eens een boodschap te doen met een vierling.

 

 

Wat doen jullie het liefst met z’n achten?

Alex “Het liefst slapen we met z’n allen uit. Helaas komen we daar niet meer zoveel aan toe. Maar we hebben wel tevreden kinderen hoor die ’s nachts wel goed slapen, gelukkig. Zo slapen ze in het weekend gewoon tot acht uur ’s ochtends door."
Anne “Ja, wat kun je doen met z’n achten waarvan er vier van die kleintjes zijn? Boodschappen doen? Probeer jij maar eens vier kinderen in een winkelwagentje te doen. Fietsen? Zijn ze nog te klein voor. In je eentje met ze op stap gaat sowieso eigenlijk niet."
Alex “Soms wandelen we wel eens. Maar dat moet je allemaal goed inplannen. Ga je zondags weg, moet je er zaterdag al over nadenken. Waar gaan we heen? Wat nemen we mee? Een hele operatie, waar je wel even druk mee bent.” 

 

Projectleider op het werk, projectleider thuis.

 

 

Met zes jonge meiden thuis zijn Alex en Anne fulltime druk. Alex werkt daarnaast ook nog eens fulltime bij Powerspex als projectleider. Een functie die hij en Anne thuis ook moeten vervullen.
Alex “We hebben een heel strak ritme. Dat moet ik wel toegeven. Opstaan, dan dit doen, dan zo, de grote meiden naar school. Je moet wel een team zijn met z’n tweeën om het allemaal voor elkaar te boksen. Maar we weten allebei wat we moeten doen en zijn goed op elkaar ingespeeld. Moet ook, anders loop je jezelf voorbij.”
Anne “Alex is blijven werken dus die kwam nog weleens ergens. Ik moest m’n sociale leven op een heel laag pitje zetten. Bij één kindje is dat veel minder. Dat neem je zo onder de arm ergens mee naartoe. Het was me niet snel te gek. Maar doe dat maar eens met vier.”
Alex “Ja, het is druk. ’s Avonds doe je een beetje administratie en geef je soms een interviewtje. Veel tijd voor jezelf heb je niet natuurlijk, want naast de vierling hebben de oudste meiden ook hun aandacht nodig.”

De familie Adema is een familie die niet zo groot zou zijn geweest zonder bloeddonors. Dat beseffen Anne en Alex zich heel goed, en ze hebben dan ook een mooie boodschap voor alle bloeddonors:

Lieve bloeddonors. Weet dat we jullie heel dankbaar zijn. Jullie hebben ons dit vier keer zoveel geluk gebracht. Dank jullie wel!