menu

Patientverhaal       

Elk klein stapje is een grote overwinning

  

Lieke van ’t Klooster uit Middelburg las als bloeddonor regelmatig tijdschriften met daarin patiëntverhalen over mensen die hun leven te danken hebben aan bloeddonaties. Ze kon nooit vermoeden dat ze als hoogzwangere, op tweede kerstdag 2015, zelf zo'n verhaal zou worden. Als verpleegkundige staat ze altijd klaar voor kinderen met een beperking, maar nu heeft ze al haar energie even zelf nodig om er weer bovenop te komen. Stapje voor stapje.

De roze wolk werd een rode.

 

Hoe zag je leven eruit vóór kerst 2015?

“Lieke: Ik werkte als zelfstandig verpleegkundige in Middelburg en zorgde voor kinderen met een beperking. Dat deed ik bij mij thuis en op school zodat ze niet naar speciaal onderwijs hoefden. Zo begeleidde ik in de kleuterklas een meisje met een stofwisselingsziekte, een jongetje met een autistische stoornis en hielp ik Marijn. Een 8-jarig jongetje met het syndroom van Down voor wie ik al zorg sinds hij negen maanden was en die een speciaal plekje in ons gezin heeft.”

 

Wat gebeurde er met je?

“Vorig jaar werd ik zwanger en dat verliep op zich helemaal goed. In oktober ben ik met verlof gegaan, maar mijn bloeddruk bleef aan de hoge kant waardoor ze op 16 december besloten om me in te leiden. De dag erna kwam mijn lieve dochter Elin via een keizersnede op de wereld. Toen had ik al veel bloedverlies en heb ik al een eerste bloedtransfusie van twee zakjes gekregen. Na vijf dagen ziekenhuis mocht ik naar huis. Exact vijf dagen later, op tweede kerstdag, kreeg ik een hele grote nabloeding en ben ik door de ambulance acuut naar het ziekenhuis gebracht. Daar vormden de verloskundige en de gynaecoloog het ontvangstcomité.”

 

Kreeg je gelijk bloed?

“Nee, dat kon niet. Ik ben resusnegatief en Elin resuspositief. Ik heb dus anti-D gehad en daardoor konden ze ook niet gelijk opereren. Ik werd om half 11 ’s avonds opgenomen op tweede kerstdag, maar ’s nachts om drie uur wilden ze toch echt gaan opereren. Tijdens de operatie kreeg ik de eerste bloedtransfusie. Later, toen ik bijkwam, vertelden ze me wat ik allemaal had gehad: 12 zakken bloed, 7 zakken plasma en 6 zakken bloedplaatjes. Het was extreem veel vertelden ze me. Ik kan dus wel een compleet klaslokaal vullen met alle mensen die me geholpen hebben. Daar ben ik ontzettend dankbaar voor.”

Ik kreeg 12 zakken bloed, 7 zakken plasma en 6 zakken bloedplaatjes.

 

 

Ging het gelijk beter?

“Nee. Een week na de ok lag ik weer op de ok. Ze vonden me te weinig hersteld in een week. Mijn bloedwaardes waren nog niet goed en ik bleef koorts houden. Toen hebben ze nog een keer mijn baarmoeder leeg gemaakt. Hupla, daar lag ik weer op de ic. Na de tweede curettage lag ik ‘s nachts op de ic en daalde mijn Hb weer dermate dat ik toen weer twee zakjes bloed kreeg. Voor mijzelf was het wel een opluchting. Ik wist dat ik me daarna beter zou voelen. Het bloeden stopte maar inmiddels zijn we maanden verder en weten ze nog steeds niet wat er precies met me aan de hand is.”

         

Hoe ga je om met die onzekerheid?

“Ik ben nu niet meer bang voor wat er komt. In het begin wel. Als ik ook maar iets van bloedverlies had, schoot ik in de stress. Dat is nu niet meer zo aan de orde. Het is alleen jammer dat het herstel zo lang duurt en dat je zo wordt beperkt in je leven. Ik moet gewoon kiezen ‘ga ik de boodschappen doen of de was?’ Het kan helaas niet allebei. In het ziekenhuis zeiden ze daarover dat ik de stapjes die ik wil doen gewoon klein moet maken, dan boek ik eerder succes en voel ik me prettiger. Dat is beter dan je grens overgaan en ervaren dat je iets niet kan’. Ze hebben gelijk. Ik wil graag alles weer aanpakken, maar dat gaat fysiek gewoon niet.”

Ga ik vandaag boodschappen doen of de was?

 

 

Vind je het jammer dat je geen donor meer kunt zijn?

“Zonder donors had ik hier niet gezeten, en dat is een raar idee. Nu denk ik ‘had ik het maar vaker gedaan. Maar er zijn wel veel mensen in mijn omgeving donor geworden door mijn ervaring, dus dat is ook mooi. Als je zoiets meemaakt, weet je hoe belangrijk het is. Maar ja, al die dingen die vroeger zo vanzelfsprekend waren, zijn nou bijzonder. Echt waardevol. Van het voorjaar ging ik voor het eerst weer met een vriendin uit eten bijvoorbeeld. Vroeger dacht je daar niet bij na en nu was het iets speciaals. Het gevoel van niet mee kunnen draaien terwijl iedereen doorleeft, is heel apart. Maar goed, ik ben gewoon blij dat ik er nog ben en dat het goed gaat met Elin. Ze is een lief, makkelijk en ondernemend meisje.”

Met kleine stapjes boek je eerder succes.

 

 

Hoe zie je de toekomst?

“Dat ik met kleine stapjes alles weer kan opbouwen. De stollingsonderzoeken zijn gestart maar er is nog geen diagnose. Ik geef nog steeds borstvoeding en wat dat hormonaal met je doet, maakt het onderzoek lastiger. Maar mijn wereld is wel weer wat groter geworden. Ik heb weer meer energie gekregen en ben sinds eind september weer één ochtend op school. Ik heb ook erg genoten van het mooie weer afgelopen zomer. Niet meer binnen zijn, maar gewoon weer de tuin in en zo. Wat dat betreft ben ik in het goede seizoen ziek geweest ☺.