menu

Patiëntverhaal

volgende

“Het kleine menneke op de fiets en hup, gaan!”

volgende

Wereld- bloed- donordag 2013 draaide bij Maarten om leven en overleven.

Je bent zelf donor en ineens besef je meer dan ooit waarvoor je het al die tijd hebt gedaan. Het overkwam Maarten de Jong (43). Samen met zijn vrouw Petra verheugden ze zich op de komst van hun eerste kindje. Op Wereldbloeddonordag 14 juni 2013 kwam prachtzoon Mees op de wereld. Een gezond ventje, geboren op de dag dat donors over de hele wereld traditiegetrouw worden bedankt. Maarten ook, maar zelf had hij ook redenen om dankbaar te zijn. Dankzij zijn ‘collega-bloeddonors’ heeft zijn gezin namelijk een toekomst.

 

Hoe lang was je al donor?

Maarten: “Sinds mijn 18e, dus dit jaar op mijn 43ste vier ik mijn zilveren jubileum. Destijds zat ik bij de huisarts en las daar een folder over de bloedbank. Ik was gezond, sportief en vond het een mooi en dankbaar idee om bloed te geven voor mensen die het nodig hebben. Stiekem ook een beetje voor de check up die je krijgt voor elke donatie, maar het meest omdat het super nodig is. Dat ik dat ooit aan den lijve zou ondervinden, kon ik toen nog niet vermoeden.”


Wat is er gebeurd?

“Mijn vrouw Petra was net bevallen van Mees. Met de geboorte van de placenta verloor ze ineens anderhalve liter bloed. De bevalling was thuis en de verloskundige was er gelukkig ook. Het bloeden ging zo hard dat er een ambulance moest komen en ze met grote spoed naar het ziekenhuis moest. Na het nodige vocht en ijzerpreparaten was ze er weer bij.”

volgende

“4,5 liter bloed verloor ze. Dat is bijna net zoveel als een mens in zijn lichaam heeft.”

Alles achter de rug?

“Niet echt. Zo’n twee weken na thuiskomst werd Petra midden in de nacht badend in het bloed wakker. Totale paniek. Mees lag in zijn kamertje, Petra viel weg door het bloedverlies en ik voelde me alleen maar machteloos. Behalve een ambulance bellen, kun je niets doen. Gelukkig was die er snel en kreeg Petra in het ziekenhuis snel bloed toegediend. Daar kreeg ze echter weer een bloeding. Bij elkaar heeft ze zo’n 4 tot 4,5 liter verloren. Bijna net zoveel als wat een mens aan bloed in z’n lichaam heeft. Gelukkig kwamen ze er ook achter wat de oorzaak was. Er bleek een stuk van de placenta achter te zijn gebleven dat steeds voor die bloedingen had gezorgd.”

“Als we in Kenia hadden gewoond, had ze het niet overleefd. Dan besef je ook hoe rijk je bent om in dit land te leven. Met zo’n goede gezondheidszorg en waar voldoende bloed aanwezig is. Het maakte ons er meer dan ooit bewust van dat bloed doneren een heel dankbare en belangrijke daad is! In december 2013, tijdens mijn 51e donatie, bedacht ik me dat het niet meer dan normaal zou moeten zijn, dat alle gezonde mensen op deze wereld bloeddonor zouden moeten worden. Om daarmee het leven van je naaste medemens, vriend, familielid, collega of buurvrouw te redden. Want bloed is leven! Eigenlijk zou het voor iedere gezonde burger verplicht moeten zijn om bloed te donoren.”

“Het kleine menneke achter de racefiets en hup ... gaan.”

“Het is gewoon rijkdom om in dit land te leven, waar zoveel mensen bloed geven.”

Waarom kwam dat besef pas een half jaar later?

“Na zo’n heftige periode duurt het even voordat je rustig kunt terugkijken en pas goed beseft wat er precies is gebeurd, wat voor impact het heeft gehad, en dat het ook slecht had kunnen aflopen. In eerste instantie denk je alleen maar aan overleven, in een latere fase weer aan leven en doorleven.”

 

Een gezin, een toekomst, als donor weet je dus wat je geeft als je op de stoel zit?

“Zeker! We hebben nu een tweede op komst en die verwachten we net als Mees zo begin juni. We hopen dat dit keer alles goed gaat en daar gaan we natuurlijk wel vanuit. Mocht het mis gaan, weten we in ieder geval dat er bloed beschikbaar is. Het voorval bij de bevalling van Mees zit natuurlijk wel een beetje in ons hoofd, maar we maken ons geen zorgen. Het komt allemaal goed.”

“Lekker met z’n viertjes op de fiets naar Rome. Dat is het plan!”

Plannen voor de komende jaren?

Veel! Wij houden heel erg van buiten zijn, van fietsen, wandelen, en sporten. Vakanties in de Alpen, gezonde voeding, biologisch en duurzaam leven. Gezond zijn en gezond blijven, daar waren en zijn we nog steeds mee bezig. We hadden al een druk leven, en gaan daar op dezelfde voet mee door. Lekker met het kleine menneke op pad. In zijn karretje achter de racefiets en hup...gaan. Straks zijn we lekker met ons viertjes. Over een jaar of 3, 4 gaan we met z’n allen naar Rome. Op de fiets! De kleintjes achterop uiteraard. We willen zoveel mogelijk uit het leven halen en met z’n vieren genieten. Dat is het plan!

 

Wereldbloeddonordag 2013 blijft dus een speciale datum voor jou?

“Ja, elk jaar op Wereldbloeddonordag is Mees weer jarig. Voor mij natuurlijk een dag om het leven te vieren en ook om andere donoren te bedanken. Elke keer als die naald in mijn arm gaat, weet ik waar ik het voor doe. Kom maar op! In het licht van wat mensen meemaken die het nodig hebben, stelt het helemaal niks voor.”